Brak wtyczki FLASH

"Gimnastyka buzi i języka"... - logopeda radzi...

Logopedia to nauka o zaburzeniach komunikacji werbalnej czyli rozumienia i mówienia. Jest ona nauką interdyscyplinarną, która zajmuje się:

- fizjologicznymi, anatomicznymi i neurologicznymi podstawami procesów nadawania i odbioru mowy,

- badaniem zaburzeń i wad wymowy,

- terapią nieprawidłowości w procesach komunikacji językowej.

 

Do zadań logopedy należy:

- kształtowanie prawidłowej mowy,

- doskonalenie mowy już ukształtowanej,

- usuwanie (terapia) zaburzeń i wad wymowy.

 

Przygotowanie narządu artykulacyjnego do mówienia powinno nastąpić jak najwcześniej. W wieku 6 lat rozwój mowy powinien już być ukończony. Jak w ćwiczeniach wielu funkcji, tak też w ćwiczeniach mowy lepsze rezultaty osiągamy wówczas, gdy celem ćwiczeń jest wytworzenie nowych układów i sprawności, a nie zmiana i korygowanie utrwalonych układów patologicznych. Pamiętając o tym, należy rozpoczynać ćwiczenia stymulujące rozwój mowy możliwie jak najwcześniej – już w pierwszym roku życia dziecka (ćwiczenia bierne i wspomagane).

 

Ćwiczenia czynne rozpoczynamy, gdy dziecko ma możliwość ich wykonywania.

 

Ćwiczenia żuchwy:

- żuchwę opuszczamy i unosimy ku górze,

- wykonujemy ruchy poziome, jak podczas żucia, z wargami raz zamkniętymi raz rozchylonymi,

- ruchy do przodu i do tyłu

 

Ćwiczenia warg:

- wysuwanie i spłaszczanie warg złączonych,

- zakładanie wargi dolnej na górnej i górnej na dolną,

- cmokanie – wargi ściągnięte,

- dmuchanie: a) przez wargi w kształcie dzióbka, b) z zębami górnymi na dolnej wardze, c) bokiem

- parskanie,

- nadymanie policzków i powolne wypuszczanie powietrza przez usta lub przez nos

 

Ćwiczenia języka:

- wysuwanie i cofanie języka,

- przenoszenie języka od kącika do kącika warg,

- wysuwanie języka na brodę,

- oblizywanie dolnej wargi i brody,

- unoszenie języka do nosa,

- ruch okrężny języka wokół warg,

- unoszenie czubka języka do zębów,

- kląskanie,

- ruchy poziome języka między kącikami warg bez opierania na wardze

 

Ćwiczenia podniebienia miękkiego:

- ziewanie,

- kaszlanie z językiem wysuniętym na zewnątrz jamy ustnej,

- chrapanie na wdechu i wydechu

 

Ćwiczenia oddechowe:

- puszczanie baniek mydlanych,

- chuchanie na ręce,

- dmuchanie ciągłym strumieniem,

- ćwiczenia ruchowe dwufazowe: jedna faza wdech (nosem), druga faza wydech (ustami)

 

Ćwiczenia dźwiękonaśladowcze:

- parskanie konia: prrr,

- ruch skrzydeł: frr,

- warczenie psa: wrr,

- śmiech: hihi, hehe,

- podskoki: hop, hop

 

Jak motywować dziecko do ćwiczeń w domu?

 

1. Stała pora ćwiczeń

Dziecko łatwiej zaakceptuje wykonywanie ćwiczeń jeśli staną się one częścią codziennego rytuału. Najlepiej kojarzyć ćwiczenia z innymi codziennymi zajęciami np. ćwiczymy zawsze po obiedzie.

2. Krócej, ale częściej

Lepiej ćwiczyć krócej, ale kilka razy dziennie, niż raz na tydzień długo. Wówczas ćwiczenia nie będą aż tak nużące.

3. Nauka przez zabawę

Ucząc przez zabawę sprawimy, że dziecko polubi ćwiczenia logopedyczne. Nazwijmy po swojemu zabawy np.: „Lokomotywa” - naśladowanie sapania lokomotywy: pach, pach lub pf,pf, wykorzystujmy wiatraczki, piórka, piłeczki.

4. Nauka „przy okazji”

Wykorzystujmy każdą możliwą sytuację, aby „przemycić” ćwiczenia np. w sklepie, na spacerze.

5. Ćwiczmy razem z dzieckiem

Czasem dorośli wstydzą się robienia dziwnych min przed lustrem. Niepotrzebnie!! Ćwiczymy z dzieckiem i dobrze się przy tym bawimy!

6. Dwie ważne cechy

Bądźmy cierpliwi i konsekwentni. Nie śmiejemy się z dziecka, nie wytykajmy braku postępów. Czasem mijają długie miesiące zanim pojawią się efekty.

7. O motywacji

Motywacja do ćwiczeń to coś, co nie przyjdzie samo. Dziecko miewa „kryzysy” związane z motywacją do ćwiczeń. Są one zjawiskiem naturalnym. Motywację trzeba stale rozwijać i umacniać.

8. Nagrody

Za solidną pracę należy się nagroda! Podczas ćwiczeń niech to będzie zwykłe, entuzjastyczne „BRAWO! BARDZO DOBRZE!” Po zakończonych ćwiczeniach może to być mała niespodzianka.

9. Kontakt z logopedą

Stały kontakt z logopedą prowadzącym terapię jest potrzebny, aby na bieżąco omawiać postępy dziecka czy uniknąć mimowolnych błędów podczas wykonywania ćwiczeń.

 

 

                                                                                                                      Logopeda

                                                                                                          Kinga Wronkowska-Białek