Brak wtyczki FLASH

Szereg metod, które wykorzystujemy w realizacji podstawy programowej

Pedagogikę zabawy KLANZA

Pedagogika zabawy spełnia określone zasady :

  • zapewniają dobrowolność uczestnictwa
  • uwzględnia wszystkie poziomy komunikowania
  • rozwija pozytywne przeżycie jako wartość i unika rywalizacji
  • posługuje się różnymi środkami wyrazu
  • sprzyja integracji dzieci , rodziców i nauczycieli podczas wspólnych zajęć
  • oddziałują nie tylko na jakość wykonywanej pracy , ale także w wielu przypadkach przynoszą dużą satysfakcję wychowankom oraz nauczycielom
  • kształtuje w dzieciach poczucie odpowiedzialności za siebie i za grupę

 

Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

Jest metodą niewerbalną; poprawia komunikację dziecka z otoczeniem, uaktywniając „ język ciała i ruchu”. Ruch jest podstawowym i naturalnym środkiem porozumiewania się, wychodzącym z  centrum naszego ciała, do którego w pierwszym rzędzie sięgają dzieci małe i osoby z utrudnioną komunikacją słowną. Podstawą porozumiewania się za pomocą „ języka ruchów” jest świadomość swojego ciała (ćwiczenia gimnastyczne pozwalające dziecku na poznanie własnego ciała i orientacje w przestrzeni).

Kategorie ruchu w metodzie Ruchu Rozwijającego :

  • ruch prowadzący do poznania własnego ciała
  • ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym – ruch wiodący do  wytworzenia się związku z drugim człowiekiem
  • ruch prowadzący do współdziałania w grupie
  • ruch kreatywny

 

Metodę Dobrego Startu

Metoda dobrego startu to system ćwiczeń oddziałujących przede wszystkim na procesy instrumentalne: percepcyjne i motoryczne. Zasadniczą rolę odgrywają w tej metodzie trzy elementy: wzrokowy (wzory graficzne), słuchowy (piosenka) i motoryczne (wykonywanie ruchów zorganizowanych w czasie i przestrzeni, odtwarzanie wzorów graficznych, zharmonizowanych z rytmem piosenki). Celem metody jest jednoczesne usprawnienie czynności analizatorów: wzrokowego, słuchowego i kinestetyczno-ruchowego, kształcenie lateralizacji, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. W jej założeniach leży więc usprawnienie i koordynacja, czyli integrowanie funkcji wzrokowo-słuchowo-ruchowych, a także harmonizowanie wszystkich funkcji psychomotorycznych. Dzięki tej integracji dochodzi do wykształcenia prawidłowej orientacji czasowo-przestrzennej, możliwości wykonywania ruchów dowolnych, coraz lepiej zorganizowanych, zlokalizowanych w określonej przestrzeni i czasie (system ćwiczeń wspomagających rozwój psychoruchowy dziecka).

 

Ruch Rozwijający P. Dennisona (gimnastyka mózgu)

Metoda Dennisona, czyli kinezjologia edukacyjna, to nauka o ruchu i możliwościach stymulacji różnych funkcji psychicznych, przy wykorzystaniu naturalnych ruchów całego ciała. Jest ona swoistą gimnastyką mózgu.
Metoda ta na celu zintegrowanie pracy mózgu, a więc jest integracji prawej i lewej półkuli mózgowej. Mózg jest narządem symetrycznym, a każda półkula ma inne zadania:

  • Prawa półkula mózgu jest twórcza, emocjonalna, postrzegająca całość. Nazywana jest również artystyczną.
  •  Lewa półkula mózgowa (u osób praworęcznych)i jest logiczna i postrzega poszczególne elementy.

Dzięki harmonijnej współpracy obu półkul mózgowych dzieci jak i dorośli z łatwością przyswajają sobie nową wiedzę, umiejętności. Brak równowagi między pracą obu półkul mózgowych zdaniem Dennisona, prowadzi do powstawania różnego rodzaju zakłóceń. Twierdzi on, iż powstałe zaburzenia („blokady”) można zlikwidować właśnie poprzez ruch.
Metodę stosuje się w pracy z dziećmi ze specyficznymi trudnościami w nauce czytania; dziećmi niepełnosprawnymi.

Stosując ową metodę można osiągnąć następujące efekty:

  • pokonywać stresy i napięcia wynikające z trudności życia codziennego;
  • komunikować się z innymi ludźmi, uczyć się i zdawać egzaminy;
  • przezwyciężać trudności związane z dysleksją, dysgrafią i dysortografią;
  • zrozumieć procesy neurofizjologiczne i ich rolę w procesie uczenia się;
  • usuwać blokady ukryte w naszym ciele;
  • wprowadzać ciało i umysł w stan optymalny do przyswajania wiedzy równoważąc wymiar latelarności, koncentracji, stabilności.

 

Metoda Carla Orfa

Opiera się na wykorzystanie muzyki i aktywności muzycznej dziecka do celów wychowawczych, jak również po to, by przygotować je do umiejętności zrozumienia dzieł sztuki. C. Orff skupia się na tym, aby rozbudzić u dzieci i młodzieży zamiłowania i zainteresowania muzyczne przez tworzenie muzyki – improwizacje, a nie przez jej odtwarzanie. Metoda ta kierowana jest nie tylko do dzieci uzdolnionych muzycznie, ale do wszystkich dzieci w przedszkolach, szkołach, a nawet dzieci niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo. Walorami owej metody są: wszechstronność, powszechność i atrakcyjność.

 

                                                           
Naczelnym celem tej metody jest kształcenie przyszłych odbiorców muzyki.  
Zdaniem C. Orffa: „Wszystkie przeżycia wczesnego wieku, wszystko co w dziecku zostanie obudzone i rozwinięte, pozostaje mu właściwe przez całe życie”.

 

Tą zasadą kieruje się nowoczesna psychologia i pedagogika. Cała koncepcja pedagogiki muzycznej według C. Orffa opiera się na trzech zasadach: kładzenie nacisku na kształcenie poprzez zabawę, rozwijanie muzykalności dzieci, integracja muzyki, słowa i ruchu.

 

Metoda – gimnastyka twórcza  Rudolfa Labana

W metodzie dzieci podejmują ruch zgodnie z własną inwencją, fantazją i doświadczeniem. Zgodnie z tą koncepcją ćwiczenia gimnastyczne powinny przybierać formę zadań otwartych, które zapewniają dużo swobody, możliwości decydowania o sposobie wykonywania ruchu i tym samym wyrażania swojej indywidualności.

Podstawowe zasady i prowadzenia zajęć ruchowych wg Labana to:

  • każdy ćwiczący wykonuje zadania ruchowe wg własnej inwencji twórczej ( bez pokazu),
  • zajęcia prowadzone są w luźno ustawionej grupie, a pozycja wyjściowa do ćwiczeń jest dowolna dla każdego dziecka,
  • elementami towarzyszącymi wykonywaniu zadań ruchowych może być muzyka.


Tematyka zadań ruchowych wywodzi się z pięciu zasadniczych tematów:

  1. Wyczucie (świadomość) własnego ciała.
  2. Wyczucie ciężaru i czasu.
  3. Wyczucie przestrzeni.
  4. Rozwijanie wyczucia płynności ruchu i ciężaru ciała w przestrzeni i czasie.
  5. Adaptacja ruchów własnych do ruchów partnera lub grupy.


W metodzie tej obowiązują trzy zasady:

  1. Zasada wszechstronności.
  2. Zasada naprzemienności wysiłku i rozluźnienia.
  3. Zasada stopniowania trudności.
  4. W tej koncepcji wychowania fizycznego dziecko ćwiczy to, na co ma ochotę i na co je stać. Liczy wyłącznie na siebie, ponieważ nikt niczego mu nie narzuca, ale i nikt mu nie pomaga. 

Dziecięca matematyka E.Gruszczyk-Kolczyńskiej i E.Zielińskiej

(najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka, stanowią one budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i kształtuje umiejętności)


Wprowadzenie dziecka w świat pisma Ireny Majchrzak (zainteresowanie dzieci światem liter i pismem;  rozpoczyna się od własnego imienia)

 

Metoda Kniessów

Jest to rodzaj gimnastyki rytmicznej , twórczej , polegającej na nieustannym poszukiwaniu nowych form i rodzajów ruchu. Jest specyficzną metodą prowadzenia zajęć wychowania fizycznego z dziećmi. Gniewkowski  definiuje ją jako: „ rodzaj gimnastyki twórczej utanecznionej, polegającej na nieustannym poszukiwaniu nowych form i rodzajów ruchu – poprzez eksperymentowanie środkami ruchowymi, słownymi i wzrokowymi. Rezygnuje się w niej  z dotychczas powszechnie stosowanych form i środków wychowania fizycznego. Eksponuje naturalne formy ruchowe, eliminując ścisłe.


Głównymi elementami omawianej metody są :

  • ruch,
  • muzyka,
  • rytm,
  • przybory.

 

Charakterystyczne dla metody Kniessów jest użycie do ćwiczeń ruchowych dwóch przyborów równocześnie przez jedną osobę .


W tej metodzie bardzo ogranicza się mówienie . Impulsem do podejmowania wszelkich form ruchu jest muzyka. Muzyka w tej metodzie jest bardzo ważnym „impulsem” do podejmowania czynności ruchowych. Jest też dużo naśladownictwa i wzorowania się na prowadzącym i współćwiczących. Nauczyciel nie tylko demonstruje swoje zamierzenia, ale jest również współćwiczącym, uczy się od ćwiczących, poddaje się tym samym impulsom i przy okazji pogłębia i wzbogaca metodę. W ćwiczeniach jest dużo improwizacji, indywidualnej interpretacji muzyki, rytmu i sposobów użycia przyboru: dużo elastyczności, płynności, swady i swobody ruchu. Towarzyszy temu hedonistyczne zjawisko radości życia, uczenia się i nabywania kultury ruchu. Dziecko w wieku przedszkolnym cechuje„ głód „ ruchu. W gimnastyce rytmicznej dzieci wykonują ćwiczenia w różnych pozycjach i rytmie , co doskonale zaspokaja ich potrzebę ruchu

 

Ustalono także zasady gimnastyki rytmicznej .
Należą do nich :

  • ćwiczyć z radością,
  • rozwijać poczucie rytmu i doskonalić koordynację ruchową,
  • poszukiwać nowych form i rodzajów ruchu,
  • wykorzystywać muzykę i rytm jako bodźce do ćwiczeń ruchowych,
  • stosować barwne przybory do ćwiczeń , zawsze po 2 sztuki w celu harmonijnego rozwoju prawej i lewej strony ciała ,
  • przeplatać ćwiczenia rytmiczne z ruchami o charakterze zabawowym,
  • nie nadużywać słów .

 

Metodę cechuje szeroko rozumiana ekspresja ruchowa i duża aktywność ćwiczących. Jest ona oparta na pozytywnej motywacji, co wiąże się z zasadą podmiotowego traktowania dzieci. Ćwicząca grupa odwzorowywuje ruchy prowadzącej, a także wprowadza do zajęć wiele ciekawych ćwiczeń kreatywnych, utrzymując wszystkie ruchy w rytmicznym tempie, bądź też działając we własnym rytmie. Omawiana metoda inspiruje nowe pomysły i rozwiązania

 

Metoda twórczego myślenia J. Osborne - Burza mózgów

Metodę tą wykorzystujemy podczas rozwiązywania problemów. Wszyscy uczestnicy mają prawo zgłaszać swoje pomysły, pomysły te nie podlegają ocenie ( co jest istotne w pracy z dziećmi). Ważna jest duża ilość pomysłów, nie jest istotne, kto jest autorem pomysłów. Po zakończeniu zgłoszeń przystępujemy do oceny pomysłów pod kątem przydatności w pracy. Metoda ta w codziennej pracy z dziećmi wpływa na integrację grupy.

 

Drama

Drama jest obecnie uważana za jedną z najbardziej efektywnych metod edukacyjno-profilaktycznych. Wykorzystuje ona naturalną umiejętność człowieka do wchodzenia w role.
Wyniki międzynarodowych badań naukowych nad dramą, prowadzone w ramach projektu DICE (Drama Improves Lisbon Keys Competences in Education) na grupie ponad 4500 osób z 12 krajów wskazują, że zajęcia dramowe przyczyniają się m.in. do łatwiejszego przyswajania wiedzy, rozwijania elastyczności, kreatywności, pewności siebie, przedsiębiorczości i aktywności społecznej.
W dramie poprzez wchodzenie w różne role mamy okazje obserwować i przeżywać nie tylko reakcje wypływające z naszych osobistych doświadczeń, lecz także te, które wynikają z roli. Mamy możliwość spojrzenia z dystansu i przeanalizowania sytuacji problemowych, nazwania emocji, które im towarzyszą, zrozumienia lepiej siebie i innych oraz trenowania nowych zachowań i umiejętności.

 

Drama tworzy sytuacje edukacyjne poprzez angażowanie uczestników na trzech poziomach:

  • fizycznym (zaangażowanie ruchu, ciała w trakcie improwizacji)
  • emocjonalnym (zaangażowanie emocji w trakcie wchodzenia w role)
  • intelektualnym (dyskusje i podsumowanie po improwizacjach)

Mówiąc o efektywności dramy wskazuje się, że jest ona skuteczną metodą pracy gdyż angażuje nie tylko na umysł, ale także serce, czyli uczucia.
 

 

Wszystkie dzieci oraz ich rodzice w razie potrzeby uzyskują fachową pomoc specjalistów: pedagoga lub logopedy